logo PTBIOCH

logo FEBS

Z ŻYCIA ODDZIAŁÓW

Z żalem i wielkim smutkiem informuję biochemiczną społeczność, iż w ubiegłym tygodniu zmarła nagle w Szczecinie Pani dr n. przyr. Barbara Millo, absolwentka Wydziału Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, emerytowana biochemiczka kliniczna i diagnosta laboratoryjny Katedry Diagnostyki Laboratoryjnej i Medycyny Molekularnej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.

Doktor trafiła w roku 1968 do laboratorium I Kliniki Internistycznej Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, w którym problemem wiodącym zainicjowanym przez poźniejszego prof. Janusza Gregorczyka, były badania patologii przewlekłych zatruć dwusiarczkiem węgla (CS2), tak w modelu doświadczalnym na zwierzętach, jak w aspekcie epidemiologiczno-klinicznym; badania medyczno-laboratoryjne prowadzone były wówczas u pracowników Zakładu Włókien Sztucznych „Wiskord”.

Badania dotyczyły hepatotoksyczności dwusiarczku węgla u ludzi i zwierząt laboratoryjnych (szczury białe i króliki), diagnostyki przewlekłego zatrucia CS2 u ludzi, zmian biochemicznych i histochemicznych w narządach miąższowych u zwierząt doświadczalnych, wreszcie współzależności toksycznego oddziaływania CS2 i etanolu na narządy miąższowe. Zadaniem Pani Doktor była opracowanie identyfikacji i oznaczania jakościowego i ilościowego kwaśnych mukopolisacharydów wątroby zwierząt doświadczalnych.

Na początku lat 70., po zakończeniu i opracowaniu badań klinicznych i eksperymentalnych nad hepatotoksycznością dwusiarczku węgla podjęto długoterminowe badania eksperymentalne i kliniczne nad zagrożeniem funkcji układu sercowo-naczyniowego u zwierząt i ludzi narażonych na zawodowy kontakt z CS2. Badania te, polikardiograficzne, biochemiczne i morfologiczne miały odpowiedzieć na pytanie czy zmiany patologiczne w naczyniach mają charakter zmian miażdżycopodobnych. Problematyka badawcza wiązała się z koniecznością aplikowania do badań laboratoryjnych nowych technik i metod.

Nowością na skalę kraju były prowadzone przez mgr Barbarę Millo badania kwaśnych glikozaminoglikanów izolowanych z aorty, a rozdzielanych elektroforetycznie na nośniku z wyboru – octanie celulozy . Owocem tych pionierskich badań była Jej rozprawa doktorska (1979 r.) p.t. Wpływ przewlekłego inhalacyjnego zatruwania dwusiarczkiem węgla na glikozaminoglikany ściany naczyniowej aorty królików. Tezy dysertacji przedstawiła Pani Doktor podczas posiedzenia Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu.

We wczesnych latach 70. rozwijała metody rozdziału i analizy białek krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego, homogenatów tkankowych, zwłaszcza immunoglobulin. Dr Barbara Millo wprowadziła immunoelektroforezę rakietkową do ilościowych oznaczeń białka C-reaktywnego, apolipoprotein A i B, oraz alfa-1 fetoproteiny.

W latach 1975 -1986 prowadzone były w Zakładzie badania z zakresu epidemiologii i prewencji zawału mięśnia sercowego i hiperlipoproteinemii. Obejmowały one problematykę miażdżycy naczyń wieńcowych mężczyzn wieku młodego, diagnostyki oraz leczenia zaburzeń metabolizmu węglowodanów i białek oraz hemostazy w chorobie niedokrwiennej serca. W tej problematyce aktywnie uczestniczyła Pani dr Millo. Zajmowały ją nade wszystko białka ostrej fazy w diagnostyce i różnicowaniu procesów zapalnych i jako wyznaczniki chorób układu krążenia oraz różnicowanie gammapatii poliklonalnych i monoklonalnych.

Od wczesnych lat 80. Pracownia Białek, kierowana przez dr Millo oferowała nowatorskie rozdziały białek na poliakrylamidzie w połączeniu z immunoblottingiem (fenotypowanie ApoE), później wprowadziła ilościowe oznaczenia immunoglobulin IgA, IgG, IgM metodą immunodyfuzji radialnej, zastąpionej przez metodę immunonefelometrii kinetycznej, którą także oznaczano ilościowo inne białka: CRP, glikoproteiny. W latach 90. rozdziały białek płynów ustrojowych prowadziła z wykorzystaniem gotowych zestawów firmy Sebia, a rozdziały elektroforetyczne na żelach agarozowych umożliwiały identyfikację lipoproteiny (a). Techniką ELISA badane były cytokiny, inteleukiny, białka chemotaktyczne. Wysoko specjalistyczne badania tej Pracowni - metoda immunofiksacji - pozwalały na diagnozowanie i różnicowanie gammapatii poli- i monoklonalnych;.

Pani Doktor należąc do Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej oraz Polskiego Towarzystwa Badań nad Miażdżycą współorganizowała lub uczestniczyła w przygotowaniu 5 konferencji p.n. Dni Biochemiczne PAM i kilka konferencji Zespołu Medycyny Pracy w PAM (od 1968 r. do 1976 r.), 4 ogólnopolskie Zjazdy Polskiego Towarzystwa Biochemicznego (1970, 1983, 1994, 2007), 10 Sympozjów „Metabolizm fluoru” (od 1983 do 2000 r.), VIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej (1979), 12 Zjazdów Polskiego Towarzystwa Badań nad Miażdżycą (od 1993 r. do 2007 r.). Kilkuosobowe zespoły pracowników Katedry pracowały przy organizacji specjalistycznych konferencji edukacyjnych dla lekarzy i osób związanych z pracą kliniczną, bez wykształcenia medycznego (od roku 1992 r. do 2006 r.).

Dr Barbara Millo w latach 80. co roku prowadziła kursy doskonalące „Białka ustroju człowieka” , a w latach 90. prowadziła praktyczne zajęcia w krajowym kursie „Diagnostyka płynów ustrojowych” ze szczególny ukierunkowaniem na badania białek w płynie mózgowo-rdzeniowym w schorzeniach neurologicznych.

Współpracowała diagnostycznie z różnymi jednostkami Uczelni – z Zakładem Medycyny Rodzinnej, Biochemii, Mikrobiologii, Patologii Ogólnej, Klinikami Neurologii, Reumatologii, Chorób Wewnętrznych i z onkologami, uczestniczyła w realizacji projektów naukowych różnych autorów, podejmowała własne projekty uzyskując na ich realizacje fundusze z macierzystej Uczelni. Były to zwykle pomysły nowatorskie prowadzące do wzbogacenia możliwości diagnostycznych chorób rzadkich czy trudnych do precyzyjnego zdiagnozowania.

Doktor Barbara Millo żywo uczestniczyła w corocznych zjazdach naukowych Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, na ogół prezentując wyniki wartościowych badań przeprowadzonych nowoczesnymi metodami. Bywała wykładowczynią na zebraniach i zjazdach PTDL.

Publikowała w materiałach konferencyjnych polskich i zagranicznych oraz czasopismach anglo – polskojęzycznych, także impaktowanych..

Od 1969 roku należała do Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, we władzach Szczecińskiego Oddziału pełniła funkcje sekretarza przez 3 kadencje, była także wybierana członkiem Zarządu Oddziału.

Jako człowiek ogromnie otwarta, rzeczowa, komunikatywna, przyjazna, gotowa zawsze do współpracy była cenną osobą w pracy zespołowej, empatyczna i bezkonfliktowa.

Znałam Nieobecną od 53 lat, a przez 36 pracowałyśmy w jednym Zakładzie; brakuje mi Jej bardzo , i jest to strata nie do naprawienia.

Wszystkim, którym Jej zabrakło składam głębokie wyrazy współczucia i żalu!

Uroczystości pogrzebowe ustalono na dzień 29 października 2021 roku, na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie o godz. 14:15.

CZEŚĆ JEJ PAMIĘCI

 

(przyg. Teresa Wesołowska)

 

RELACJA Z KONFERENCJI JUBILEUSZOWEJ WYDZIAŁU BIOCHEMII, BIOFIZYKI I BIOTECHNOLOGII UNIWERSYTETU JAGIELLOŃSKIEGO

W dniach 23–24 września w Krakowie odbyła się międzynarodowa konferencja pt. „Najnowsze osiągnięcia w biochemii, biofizyce i biotechnologii – 50 lat historii Wydziału Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii”. Konferencja została zorganizowana w związku z 50 rocznicą założenia Instytutu Biologii Molekularnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, który w 2002 roku został przekształcony w obecny Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii UJ.

Wydarzenie miało dwojaki charakter – z jednej strony służyło przypomnieniu historii powstania i rozwoju, najpierw IBM UJ a następnie WBBiB UJ, z drugiej – było okazją do naukowego spotkania i prezentacji wyników badań przez absolwentów IBM i WBBiB oraz naukowców od lat współpracujących z Wydziałem, reprezentujących zarówno krajowe, jak i zagraniczne uczelnie i ośrodki badawcze.  

Gościem honorowym konferencji był profesor Virginijus Šikšnys z Uniwersytetu Wileńskiego, współodkrywca metody CRISPR-Cas9, jako narzędzia edycji genów, w 2018 roku uhonorowany norweską, prestiżową Nagrodą Kavli w dziedzinie nanotechnologii. Profesor Šikšnys wygłosił wykład plenarny pt. „Bacterial immunity: from restriction enzymes to CRISPR”.

Wystąpienia zaproszonych gości zostały zgrupowane w pięć, zróżnicowanych tematycznie sesji, nawiązujących do wybranych zagadnień badawczych podejmowanych przez pracowników WBBiB. Sesje dotyczyły kolejno:

  • molekularnych i cytologicznych podstaw powstawania i leczenia nowotworów,
  • zjawisk zachodzących w mózgu i w neuronach,
  • badań nad lekami przeciw COVID-19 oraz mechanizmów molekularnych chorób prionowych,
  • etiologii i leczenia chorób przyzębia oraz możliwości modyfikacji sinic w celu wykorzystania ich w biotechnologii,
  • badań związanych z transportem elektronów – w łańcuchu oddechowym, chorobach o podłożu mitochondrialnym oraz w fotosyntezie i cyklu ksantofilowym.

Wykłady wygłosili: Danuta Kozbor (Roswell Park Comprehensive Cancer Center, Buffalo, USA), Giulia Fontemaggi (IRCCS Regina Elena National Cancer Institute, Rzym, Włochy), Paul J. Smith (Cardiff University, Wlk. Brytania; OncoTherics sp. z o.o., Polska), Marta Miączyńska (Międzynarodowy Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej, Warszawa, Polska), Tomasz Kordula (Virginia Commonwealth University, Richmond, Wirginia, USA), Luigi Zecca (Institute of Biomedical Technologies, Mediolan, Włochy), Jakub Tomasik (University of Cambridge, Wlk. Brytania), Mauro Giacca (King’s College London, Wlk. Brytania), Szymon Mańka (University College London, Wlk. Brytania), Andrzej Joachimiak (Argonne National Laboratory; University of Chicago, Illinois, USA), F. Xavier Gomis-Rüth (Molecular Biology Institute of Barcelona, CSIC, Hiszpania), Richard J. Lamont (University of Louisville, Kentucky, USA), Alistair McCormick (University of Edinburgh, Wlk. Brytania), Vivek Sharma (University of Helsinki, Finlandia), Jukka Kallijärvi (University of Helsinki, Finlandia).

Jako ostatni na konferencji wystąpił dr Guillem Ylla z Uniwersytetu Harvarda (USA), który od listopada 2021 roku będzie kierował na WBBiB UJ nowo utworzoną Pracownią Bioinformatyki i Biologii Genomu.

Dodatkowym elementem konferencji były udostępnione na stronie internetowej (www.jubileuszwbbib.confer.uj.edu.pl) prezentacje mulitimedialne, zawierające opisy prac realizowanych przez poszczególne grupy badawcze z WBBiB.

Konferencja jubileuszowa odbyła się w trybie hybrydowym. Ponad 270 osób uczestniczyło w niej stacjonarnie – na Kampusie 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego, kolejne 100 osób śledziło wystąpienia prelegentów w Internecie.

Wśród gości konferencji byli przedstawiciele czołowych instytucji naukowych w kraju, którzy z okazji jubileuszu przekazali na ręce dziekan WBBiB UJ, prof. dr hab. Jolanty Jury, listy gratulacyjne i życzenia dalszej pomyślności dla jednostki. Z krótkimi wypowiedziami wystąpili prof. dr hab. Ewa Łojkowska, Przewodnicząca Komitetu Biotechnologii PAN, dr hab. Monika Liguz-Lęcznar, Zastępca Dyrektora ds. Naukowych Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN i prof. dr hab. Andrzej Legocki, Prezes Polskiego Towarzystwa Biochemicznego.

Komitetowi organizacyjnemu konferencji przewodniczył prof. dr hab. Józef Dulak. Wydarzenie zostało objęte patronatem JM Rektora UJ, prof. dr. hab. Jacka Popiela. Konferencja została dofinansowana z programu Ministerstwa Edukacji i Nauki „Doskonała Nauka”.

 

Magdalena Tworzydło

Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii UJ

 

Kiedy w Polsce zaczynała się walka diagnostów laboratoryjnych i stacje TV relacjonowały, w jak trudnych do obróbki pojemnikach zbiorczych trafiają czasem próbki do laboratorium, kilka osób ze środowiska Uniwersytetu Szczecińskiego oraz innych jednostek akademickich wybudowało pomysł zaradzenia temu problemowi.

Dzięki prowadzonemu przez Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego projektowi "Odpowiedzialny społecznie Proto_lab", zespół interdyscyplinarny podjął się opracowania prototypu Bezpiecznego Transportera Materiału Zakaźnego. Interdyscyplinarny zespół projektowy tworzą: Robert Nowak, Dorota Kostrzewa-Nowak, Paweł Wityk, Andrzej Ciechanowicz, Anna Wierzbicka – Woś, Alicja Trzeciak-Ryczek, Agata Kulińska, Joanna Kubaszewska, Natalia Przybylska i Waldemar Gos.

Opis skrócony projektu prezentuje jego założenia i cele.

"Diagnostyka zakażenia wirusem SARS-CoV-2 wywołującym COVID-19 wymaga przetransportowania materiału do badań w sposób zabezpieczający samą próbkę przed degradacją, jak również zapewniający bezpieczeństwo osobom transportującym. Opracowany w pierwszym komponencie prototyp bezpiecznego transportera materiału zakaźnego spełnia oba te warunki i jest zgodny z wytycznymi PHZ-PIB odnośnie transportowania materiału biologicznego.

Celem niniejszego projektu jest dopracowanie konstrukcji oraz właściwości transportera w odpowiedzi na sugestie i uwagi, które będą zgłoszone przez jednostkę testującą w warunkach rzeczywistych, tak by zapewnić maksymalną ergonomię użytkowania przy zachowaniu właściwości zabezpieczających transportera.
W obecnej sytuacji pandemicznej i obowiązujących obostrzeń wprowadzonych przez odpowiednie służby, kluby i organizacje sportowe prowadzą swoją działalność szkoleniową oraz rozgrywkową (np. piłkarska Ekstraklasa). Wiąże się to z koniecznością testowania sportowców na obecność zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z tego też względu opracowywany transporter umożliwi pobieranie próbek w miejscach zgrupowania / szkolenia i bezpieczne ich przetransportowanie do odpowiedniego laboratorium. Będzie to zatem, obok zabezpieczenia samej próbki, rozwiązaniem logistycznym ułatwiającym pracę klubów i organizacji sportowych.
Podjęte działania mają na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się COVID-19."

Wymiary transportera (na obecnym etapie; po badaniach fokusowych mogą ulec pewnej zmianie) to ok. 11 cm wysokości i ok 4,5 cm szerokości. Transportery są na bazie sześciokąta foremnego, dzięki czemu w transporcie zbiorczym dłużej będą utrzymywały zadaną temperaturę. Posiadają też adsorbent neutralizujący na wypadek uszkodzenia próbki. Jak to jest przedstawione na filmie, projekt transportera został zgłoszony jako wynalazek (zgłoszenie krajowe i międzynarodowe) – autorzy czekają na odpowiedź Urzędu Patentowego.

Pod tym linkiem jest bezpośredni dostęp do filmu.
https://tiny.pl/rbdx4

Obecnie, w ramach tzw. II komponentu tego projektu prototyp jest dopracowywany tak, by stworzyć wersję niemal gotową do produkcji na szeroką skalę. Pomysłodawcy są obecnie na etapie konsultacji z diagnostami laboratoryjnymi, by mogli oni po zapoznaniu się z założeniami prototypu, wyrazić swoją opinię na ten temat.

O wyrażenie Opinii autorzy projektu proszą poprzez wypełnienie ANKIETY dostępnej pod linkiem:

https://forms.office.com/r/wf0L7z4zqa

Zapytania, uwagi, komentarze można kierować do współautora projektu p. dr Roberta Nowaka w US - Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Oficjalne informacje na temat m.in. projektu są dostępne tutaj:
http://www.wzp.pl/biuro-prasowe/biuro-prasowe/aktualnosci/czas-na-testy-w-warunkach-rzeczywistychuczelnie-sprawdza-piec-prototypow-urzadzen-do-walki-z?fbclid=IwAR0Ibn6Lq_Gdfbzakl_WU8z-Vvqy9rhTa-btZQ3HhH4xDP48IDvCeQE_SQA

 

 

Ponownie smutno; w dniu 8 kwietnia 2021 r., zmarł w Katowicach prof. dr hab. n. med. Marian Dróżdż, emerytowany kierownik Katedry Biochemii i Chemii Wydziału Lekarskiego obecnego Śląskiego Uniwersytetu Medyczego w Katowicach - Ligocie. Od lat 60. ub. wieku Profesor był aktywnym, dynamicznym członkiem Polskiego Towarzystwa Biochemicznego w Oddziale Katowickim i Zarządzie Głównym. W strukturach Uczelni pełnił funkcję Prodziekana Wydziału Farmaceutycznego w Sosnowcu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach w latach 1972-1975, Dziekana Wydziału Farmaceutycznego w Sosnowcu w latach 1975-1977 oraz 1981-1983.

 

Badania metabolicznych aspektów tkanki łącznej oraz poznawanie niektórych mechanizmów metaboliczno-biochemicznych doświadczalnej miażdżycy tętnic zajmowały naczelną pozycję w Jego pracy naukowej. Swoimi dociekaniami udowodnił, iż induktory zespołu kolagenozopodobnego - hydralazyna, binazyna, prokainamid - zaburzają metabolizm głównych biochemicznych makromolekuł tkanki łącznej, tak na etapie ich biosyntezy jak i degradacji. Ponadto wykazał molekularne zmiany w strukturze, usieciowaniu i glikozylacji kolagenu tkanki łącznej u zwierząt z kolagenozą polekową. W warunkach polekowych kolagenoz stwierdził ogólnoustrojowe zaburzenia metabolizmu miedzi, cynku, selenu oraz składników systemu antyoksydacyjnego organizm. Udowodnił, że hydralazyna, binazyna i prokainamid zaburzają w badaniach in vitro hodowli komórkowej fibroblastów równowagę oksydoredukcyjną, prowadząc do uszkodzenia DNA pod wpływem wolnych rodników. Zagłębiając się   w mechanizmy metaboliczno-biochemiczne doświadczalnej miażdżycy tętnic poznał niektóre z nich indukowane peptydami elastynopochodnymi, metioniną i dietą bogatolipidową.

 

Jest współautorem ponad 350 opublikowanych prac, w tym ok. 100 ukazało się w czasopismach zagranicznych o zasięgu międzynarodowym. Treścią publikacji były wyniki badań doświadczalnych przeprowadzonych na modelach zwierzęcych i w hodowli komórkowej fibroblastów oraz badań klinicznych z zakresu patobiochemii tkanki łącznej, obejmujące problemy związane z zaburzeniami metabolizmu (kolagenu, proteoglikanów, glikozaminoglikanów elastyny), aktywności enzymów (kolagenolitycznych, elastolitycznych, antyoksydacyjnych), stężenia (miedzi, cynku, selenu), procesów oksydacyjno-antyoksydacyjnych). Profesor był autorem kilku rozdziałów w 5 skryptach do ćwiczeń z chemii fizjologicznej dla studentów medycyny i stomatologii, redaktorem 2 skryptów do ćwiczeń z chemii i biochemii dla studentów Wydziału Lekarskiego.

 

Prof. Marian Dróżdż był członkiem Towarzystw Naukowych, w tym: Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej, Polskiego Towarzystwa Badań nad Miażdżycą, Międzynarodowego Towarzystwa Chemii Klinicznej, Federacji Europejskich Towarzystw Tkanki Łącznej.

 

Jego aktywność naukową, dydaktyczną i organizacyjną deceniano przez lata, odznaczając  m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia", złotą odznaką „Zasłużony w rozwoju województwa katowickiego".

Odszedł  bardzo przyjazny Człowiek, radosny, optymistyczny, i zwyczajnie dobry; Cześć Jego pamięci. 

Nabożeństwo żałobne zostanie odprawione w dniu 17.04.2021 r. o godz. 11:00 w Kościele Matki Bożej Różańcowej w Katowicach przy ul Zadole 36, po czym odbędzie się ceremonia pogrzebowa na Cmentarzu Parafialnym w Katowicach-Piotrowicach.

Rodzinie Pana Profesora, Jego Współpracownikom i Przyjaciołom oraz Wszystkim, którym Profesora zabrakło składamy wyrazy najgłębszego współczucia i żalu!

 

We wspomnieniu wykorzystano informacje zawarte w witrynie internetowej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.

 

Szanowni Państwo,

26.02.2021 w piątek o godzinie 12:00 odbędzie się mini-sympozjum on-line:

https://zoom.us/j/94728906771

„Dzień Chorób Rzadkich: terapie dostępne i poszukiwanie nowych”

wydarzenie jest organizowane przez Instytut Biochemii i Biofizyki PAN, Warszawskie Oddział Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, Warszawski Oddziała Polskiego Towarzystwa Biologii Komórki  i Fundację Rdzeniowego Zaniku Mięśni (SMA). Informacje o mini-sympozjum na stronie https://www.ibb.waw.pl/pl/kalendarium-ibb

prof Teresa Żołądek, dr hab. Beat Burzyńska prof IBB,

prof Joanna Kruszewska (przewodnicząca WOPTbioch)

wydarzenie zostało zarejestrowane na stronie międzynarodowego koordynatora: rarediseaseday.org

https://www.rarediseaseday.org/event/poland/754

 

-- 
prof. dr hab. Joanna Kruszewska
Institute of Biochemistry and Biophysics
Polish Academy of Sciences
Pawińskiego 5a
02-106 Warsaw
tel.+48 22 5921207

Podkategorie

banner strona

febs 2019

2018AdvCourse



Z ŻYCIA TOWARZYSTWA

FEBS Education Seasonal Webinar

FEBS Education Seasonal Webinar

FEBS Education Committee is inviting you to a scheduled FEBS Education Seasonal Webinar. Please note the attached program for FEBS Education Committee Autumn Webinar which will take place on Dec 2, 2021 / Thursday / 16:00-17:00 CET...

więcej więcej